Kilka pytań

Zaczynam wątpić w swój zdrowy rozsądek. Czytam różne wiadomości – w prasie, w projektach rozporządzeń, w relacjach z badań, i budzą one moje wątpliwości. Ale okazuje się, że tylko ja je mam. Może widzę dziury tam, gdzie ich nie ma?

Kilka przykładów:

1. Metro, 25 stycznia – Fatalna matura z matematyki. „To, że jedynie 67,5% zaliczyło matematykę, wynika może z faktu ponad 25 letniej przerwy, jaką miał przedmiot, jeśli chodzi o obecność w zestawie obowiązkowym”. Dane dotyczą matury próbnej z listopada 2010 roku.

Wniosek – matura z matematyki poszła słabo. Sugerowanie jedynej przyczyny, wynikającej z  niedostatecznego przygotowania uczniów, wydaje mi się naciągane. Przecież matura ta mogła być po prostu trudniejsza.  Co roku są układane nowe zadania, więc nie jest możliwe zachowanie tego samego poziomu trudności. Każdy nauczyciel matematyki potrafi opracować egzamin, który wszyscy dobrze zdadzą i taki, którego nie zda nikt. Mówiąc o wynikach, powinno się rozpatrywać też tę ewentualną przyczynę.

2. Gazeta Wyborcza, 29 stycznia – Wywołujemy nowoczesność do tablicy. Dowiadujemy się, że w województwie kujawsko-pomorskim wiosną br. niemal w każdej klasie nauczania początkowego znajdzie się tablica interaktywna. 1,1 tys. tablic! Razem ze szkoleniami dla nauczycieli kosztować to będzie 45 mln. złotych. „Na tablice interaktywne pójdzie prawie 30 mln. zł.” Nie mam nic przeciwko tablicom, wygodna sprawa, ale… badania angielskie pokazują, że używanie tablic interaktywnych nie ma żadnego wpływu na efektywność nauczania. Może warto by było to sprawdzić, przed tak wielkim wydatkiem publicznych pieniędzy?

3. Jacek Żakowski – Koniec, wywiad z profesorem Januszem Czapińskim. Profesor zwraca uwagę na zły wpływ (szczególnie na dziewczynki) reformy oświaty, w tym powstania gimnazjów. W wywiadzie z 2005 roku znajduje się szerokie wyjaśnienie tego zjawiska. Z drugiej strony w różnych dyskusjach oświatowych pojawia się pochwała reformy i powstanie gimnazjów. Dyskutanci powołują się na wyniki badań PISA, które świadczą o poprawie kształcenia w Polsce. Niby obie strony mówią o czym innym, ale za każdym razem jest to jednostronne podejście i może sugerować jedną drogę. A koszty mogą być za duże i może nie warto

Nie chciałabym być odebrana jako osoba narzekająca. Trochę mi się ulało tym razem, ale poprzednio epatowałam optymizmem, więc czasami mogę i tak.

Tagi: , , , , ,

Odpowiedzi: 5 to “Kilka pytań”

  1. karion Says:

    Bo badania i wyciąganie wniosków nie jest obiektywne. A już na pewno jest skomplikowane. A niestety dziennikarze rzadko się zagłębiają w treść, założenia badań. Najważniejszy jest nagłówek.

  2. Danuta Sterna Says:

    Absolutna racja, ale zastanawiam się nad konsekwencjami. Zwykli ludzie czytają wnioski, a nie same badania, a jeśli nawet zapoznają się z badaniami, to nie znają warunków ich przeprowadzania i czasami fałszowania (nawet bez złych intencji).
    Spotkała się niedawno z prezentacją wyników pytania o używanie w szkole pomocy naukowych. Były tam różne kategorie, np: plansze, komputery, modele, instrumenty muzyczne, ale też tajemnicze inne (muszą być). I okazało się, że instrumenty muzyczne używa tylko 1% nauczycieli.
    Wyobrażam sobie taką teoretyczną sytuację, że przestraszony dyrektor nakaże nauczycielom używać częściej instrumenty muzyczne np na fizyce i chemii.
    Niewinne, śmieszne, ale przez łzy.
    D

  3. Wiesław Mariański Says:

    Spieszę z odsieczą „w temacie” narzekania.
    „Nie chciałabym być odebrana jako osoba narzekająca. Trochę mi się ulało tym razem, ale poprzednio epatowałam optymizmem, więc czasami mogę i tak.”
    Temat wart jest książki, a może projektu dla klas humanistycznych liceum. Dlatego tylko kilka refleksji. Narzekanie ma zasłużenie złą opinię w Polsce. Za dużo narzekamy. Postawa optymistyczna jest coraz bardziej trendy. Na salonach wypada tryskać optymizmem. Zauważam swego rodzaju presję na „szklanka jest do połowy pełna”. Podoba mi się to, ale jednocześnie staję w obronie narzekania.
    Narzekanie nie musi być równoznaczne z pesymizmem.
    Skrajne postawy w chwaleniu i narzekaniu mogą niepokoić – wolę harmonię.
    Uważam, że takie wynalazki jak koło lub schody zawdzięczamy narzekaczom.
    Jak nie narzekać na drogę, na której dziury stanowią „tylko” 1 procent powierzchni ?
    Moja prywatna definicja patriotyzmu: patriotyzm zaczyna się od niezadowolenia i narzekania.
    Narzekanie jest wyrazem niezadowolenia, a niezadowolenie jest motorem rozwoju.

  4. Wiesław Mariański Says:

    „niemal w każdej klasie nauczania początkowego znajdzie się tablica interaktywna.”
    Czy ktoś postawił takie pytania:
    – czego najbardziej potrzebują dzieci w klasach 1-3 ?
    – jaka jest hierarchia tych potrzeb ?
    Bardziej szczegółowo:
    – co takiego, może i powinna koniecznie dać szkoła dzieciom w tym wieku – coś, na co w późniejszych latach będzie za późno ?
    – co należy najbardziej rozwijać u dzieci w tym wieku ?

  5. Wiesław Mariański Says:

    „Może warto by było to sprawdzić, przed tak wielkim wydatkiem publicznych pieniędzy?”

    Mnie martwi coś jeszcze – coś ważniejszego. Zacznę od cytatów.

    „Myślenie musi natrafić na opór – na sprzeciw. Myśl, która nie musi przebijać się z największym wysiłkiem, traci spoistość, twardość diamentu, wiotczeje i usycha. Każda myśl, pogląd, teza są podszyte swoim przeciwieństwem.
    Ważne jest również to, by każdy pracownik miał własne, odmienne poglądy i umiał mądrze się spierać. To w toku burzliwej dyskusji powstają najlepsze pomysły. A tam, gdzie wszyscy myślą podobnie, nikt nie myśli za wiele.”

    Nie mam nic przeciw tablicom interaktywnym, podobają mi się, są rewelacyjne. Martwi mnie, że jest to kolejny przykład ulepszania szkoły przez działania odgórne, przy jednoczesnej biernej i posłusznej postawie nauczycieli. Nie ma pytań i wątpliwości, brak jest dyskusji, wymiany myśli. Nie ma sporu, nikt nie jest przeciw, więc nikt nie jest za. Nie istnieje w świadomości nauczycieli i urzędników coś takiego jak proces decyzyjny.

    To było moje narzekanie, też ulało mi się. A teraz konstruktywnie. Jak wzbudzić wśród nauczycieli postawy aktywności, krytycyzmu, sprzeciwu, twórczości, samodzielności ? Jak przełamać postawy bierności i posłuszeństwa, aby poczuli się ekspertami i RÓWNORZĘDNYMI partnerami władz oświatowych ? Posłużę się cytatem: „Jednak, „milion żołnierzy, ekspertów i urzędników” może skutecznie zablokować każdą zmianę. Ba, nawet kilku!”. Tak, właśnie tak. Wystarczy kilku nauczycieli w szkole, takich, którzy zechcą oficjalnie zrzeszyć się, zawiązać sprzymierzenie, stowarzyszenie, a nawet może sprzysiężenie. W każdej szkole są nauczyciele, dla których praca jest pasją. Problem w tym, że nie działają wspólnie i oficjalnie. Oni czują i widzą, że wyróżniają się, ale nie mają siły przebicia. Działają pojedynczo, często samotnie.
    SZSZID to nie tylko metoda pracy, komunikacji i rozwoju. To również narzędzie obrony przed ewentualną nieudolnością, niekompetencją, arogancją części ciała pedagogicznego, dyrekcji i władz.
    Wystarczy kilku nauczycieli … .

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s


%d bloggers like this: